bojkot
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bojkot (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zerwanie kontaktów (handlowych, ekonomicznych, stosunków dyplomatycznych, towarzyskich, zawodowych) w celu wywarcia nacisku; zob. też bojkot w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bojkot bojkoty dopełniacz bojkotu bojkotów celownik bojkotowi bojkotom biernik bojkot bojkoty narzędnik bojkotem bojkotami miejscownik bojkocie bojkotach wołacz bojkocie bojkoty
- przykłady:
- (1.1) Dziś ocenia się, że dwóch na trzech amerykańskich konsumentów uczestniczy w jakimś bojkocie, czyli nie kupuje określonych produktów z pobudek ideowych.[1]
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) ostracyzm
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. bojkotowanie n, zbojkotowanie n
- czas. bojkotować, zbojkotować
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ang. boycott; od nazwiska Charlesa Cunningham Boycotta, zarządcy majątku w Irlandii, który w 1880 r. odmówił swoim dzierżawcom zmniejszenia czynszu, co spowodowało, że wszyscy okoliczni mieszkańcy zerwali z nim stosunki zawodowe i towarzyskie, a przedsiębiorcy zaczęli odmawiać mu świadczenia usług i sprzedaży produktów
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) boycott
- francuski: (1.1) boycott m, boycottage m
- interlingua: (1.1) boycott, boycottage
- jidysz: (1.1) בויקאָט (buikot)
- portugalski: (1.1) boicote
- szwedzki: (1.1) bojkott w
- włoski: (1.1) boicottaggio m
- źródła:
