zgubiony

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

zgubiony (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) który poniósł klęskę, który jest bliski zguby
(1.2) zaginiony; taki, którego ktoś zgubił

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: zgubić
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Że Henryk Jakubowski zmarł, to dobrze zrobił, od kilku lat już był zgubiony, a nawet obłąkaniem swym niebezpieczny.[1]
(1.1) (…) wierzysz w prawdę, jesteś zbawiony; jeśli wierzysz w kłamstwo, jesteś zgubiony.[2]
(1.2) Natomiast ciążyła na nim odpowiedzialność osobista za zgubione książki, za które miał zwracać pełną wartość, względnie mógł mu uniwersytet potrącić odpowiednią kwotę z uposażenia.[3]
(2.1) Oto czytamy: „Wczoraj w południe zgubione zostały dwa klucze, związane sznurkiem. Łaskawy znalazca raczy takowe odesłać do redakcji Dziennika Lwowskiego lub ajencji tegoż przy placu Katedralnym".[4]
składnia:
kolokacje:
(1.1) zgubiony człowiek
(1.2) zgubiony przedmiot • zgubione klucze
synonimy:
antonimy:
(1.2) znaleziony
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zguba ż, zgubienie n, gubienie n
czas. zgubić dk., gubić ndk.
przym. zgubny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Listy emigracyjne Joachima Lelewela, Polska Akademia Umiejętności 1954, wydała i wstępem poprzedziła Helena Więckowska, t. 4, str. 215.
  2. Hannah W. Smith, Chrześcijański Sekret Szczęśliwego Życia
  3. Henryk Barycz, Historja Uniwersytetu Jagiellońskiego w epoce humanizmu, Nakładem Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1935, str. 684.
  4. Gazeta Narodowa, nr 91 z dnia 19 kwietnia 1868 r.