Przejdź do zawartości

wierzyć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wierzyć (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ˈvʲjɛʒɨt͡ɕ], AS: [vʹi ̯ežyć], zjawiska fonetyczne: zmięk.i  j 
podział przy przenoszeniu wyrazu: wierzyć
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. uwierzyć)

(1.1) uważać coś za prawdziwe mimo braku dowodów na prawdziwość tego
(1.2) ufać komuś, uważać, że ktoś ma rację
(1.3) wyznawać religię
odmiana:
(1.1-3) koniugacja VIb
przykłady:
(1.1) Kibice wierzyli, że ich drużyna wygra.
(1.2) Ojciec od dziecka powtarzał mi, żebym nie wierzył prawnikom i lekarzom.
(1.3) Choć generał nie wierzył (w Boga), zgodził się na odprawienie przed bitwą mszy dla żołnierzy.
składnia:
(1.1) wierzyć, że… • wierzyć w + B.
(1.2) wierzyć + C.
(1.3) wierzyć w + B.
kolokacje:
(1.1) (nie) wierzyć, że Ziemia jest kulą lub wierzyć w kulistość Ziemi
(1.2) (nie) wierzyć mamie / nauczycielowi / prasie /… • wierzyć w kogoś
(1.3) (nie) wierzyć w Boga
synonimy:
(1.2) ufać, pokładać nadzieję
antonimy:
(1.1) wiedzieć
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zwierzenie n, wiara ż, wierny mos, wiernica ż, wierność ż, wierzenie n, Wiara ż, wierna ż, wierzący mos, niewierny mos
czas. uwierzyć dk.
przym. wierzeniowy, wierny, niewierny
przysł. wiernie
związki frazeologiczne:
nie wierzyć własnym oczomnie wierzyć własnym uszomproszę mi wierzyćwierzyć na słowowierzyć się nie chcewierzyć święciewierzyć w bocianywierzyć jak w Ewangelięwierzyć w swoją gwiazdę
etymologia:
uwagi:
(1.3) ims. czynne (wierzący i pochodne) również w użyciu rzeczownikowym
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło „wierzyć” w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004, ISBN 978-83-01-14198-1, s. 1299.