woń

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: wonWonnwonnwónwönn

woń (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vɔ̃ɲ], AS[võń], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) chem. bodziec działający na zmysł powonienia
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Nad obu orszakami: tym, którego wozy i konie stały jak w ziemię wryte, i tym, który, w barwistych strojach, jak łan ściętych kwiatów na pozłacanej ziemi leżał, świeciło w górze, jasne, ale łagodne słońce i z woniami ambry, sandału, cynamonu, piżma, aloesu, przeciągały obłoki kadzidłowego dymu[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) przykra / ostra / silna woń
synonimy:
(1.1) zapach
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) aromat, smród, odór
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. powonienie n, nawaniacz m, wonność ż; st.pol. wonianka[2], wonidło[2]
przym. wonny
związki frazeologiczne:
człowiek bez honoru – kwiat bez woni
etymologia:
st.pol. wonia < prasł. *vońazapach < praindoeur. *an(ə)-tchnąć, oddychać[2]
Forma woń notowana od XVI w.[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Eliza Orzeszkowa: Czciciel Potęgi.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Zuzanna Krótki, Leksemy oznaczające perfumy i kremy do pielęgnacji ciała w dobie staro- i średniopolskiej, w: Prace Językoznawcze, XIX/3, 2017, s. 132.