smród

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

smród (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[sm̥rut], AS[sm̦rut], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.wygł.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przykry zapach
(1.2) pot. nieprzyjemna atmosfera

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy

(2.1) pot. pejor. niegrzeczne dziecko
(2.2) pot. pejor. osoba bardzo młoda
odmiana:
(1.1-2)
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Nie wytrzymałem smrodu i wyszedłem.
(1.1) Czujesz ten smród? Okropność!
(1.2) Za miesiąc odchodzi na emeryturę i jeszcze na koniec musiał narobić smrodu w księgowości.
(2.1) Co wolno wojewodzie, to nie tobie, smrodzie.
składnia:
kolokacje:
(1.1) straszny smród • smród zgnilizny / papierosów
(1.2) narobić smrodu
synonimy:
(1.1) fetor, odór, swąd
antonimy:
(1.1) aromat, wonność
hiperonimy:
(1.1) zapach
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nasmrodzenie n, podsmradzanie n, przesmradzanie n, smrodliwość ż, smrodyla ż, smrodynia ż, smrodzenie n, zasmradzanie n, zasmrodzenie n, zesmradzanie n, zesmrodzenie n
zdrobn. smrodek mrz/mzw/mos
czas. nasmrodzić dk., podsmradzać ndk., przesmradzać ndk., smrodzić ndk., zasmradzać ndk., zasmrodzić dk., zesmradzać ndk., zesmrodzić dk.
przym. smrodliwy
przysł. smrodliwie
związki frazeologiczne:
co wolno wojewodzie, to nie tobie, smrodziekto ma pszczoły, ten ma miód, kto ma dzieci, ten ma smródbrud, smród i ubóstwo
etymologia:
prasł. *smordъ
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: