udręka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

udręka (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) to, co kogoś dręczy i powoduje cierpienie[1]
(1.2) psychiczne cierpienie będące rezultatem czegoś, co dręczy[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
Lud roboczy po pracy wraca gwarną zgrają,
I pod zmierzchem chodaki miarowo stukają,
Rzekłbyś, ścierają słodkie Weroniki ręce
Twarde czoła w spylenia i potu udręce
[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) agonia, męczarnia
(1.2) bieda, ból, cierpienie, gehenna, nieszczęście, smutek, strapienie, troska, utrapienie, zgryzota, zmartwienie; pot. zgryz
antonimy:
(1.1) radość, frajda, ekstaza, rozkosz
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. udręczanie n, udręczenie n, dręczyciel mos
czas. udręczać, udręczyć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło udręka w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Liryka francuska (antologia). Wiosenny wieczór