dręczyć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dręczyć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdrɛ̃n͇ʧ̑ɨʨ̑], AS[drṇčyć], zjawiska fonetyczne: udziąs.nazal.asynch. ę  wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) męczyć, nękać; sprawiać komuś dyskomfort, ból fizyczny lub psychiczny

czasownik zwrotny dręczyć się

(2.1) męczyć siebie nawzajem
(2.2) martwić się
odmiana:
(1-2) koniugacja VIb
przykłady:
(1.1) Cała sprawa jęła coraz bardziej dręczyć mój umysł, rozpalać wyobraźnię[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) trapić, zamęczać, gnębić, torturować, molestować, prześladować
antonimy:
(1.1) cieszyć
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. zadręczać (się)
rzecz. dręczenie n, dręczycielka f, dręczyciel m
związki frazeologiczne:
etymologia:
prasł. *dročiti → ‘uderzać, przyciskać kijem, pałką’ < prasł. *drokъ ‘kij, długa pałka’[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Andrzej Sarwa, Strzyga, 2006, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Bogumił Ostrowski, Białoruskie gwary Grodzieńszczyzny. Wybrane zagadnienia, Kraków 2013, s.55