dręczyć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dręczyć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdrɛ̃n͇ʧ̑ɨʨ̑], AS[drṇčyć], zjawiska fonetyczne: udziąs.nazal.asynch. ę  ?/i
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) męczyć, nękać; sprawiać komuś dyskomfort, ból fizyczny lub psychiczny

czasownik zwrotny niedokonany dręczyć się

(2.1) męczyć siebie nawzajem
(2.2) martwić się
odmiana:
(1-2) koniugacja VIb
przykłady:
(1.1) Cała sprawa jęła coraz bardziej dręczyć mój umysł, rozpalać wyobraźnię[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) trapić, zamęczać, gnębić, torturować, molestować, prześladować
antonimy:
(1.1) cieszyć
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. zadręczać (się)
rzecz. dręcz m, dręczenie n, dręczycielka ż, dręczyciel m
związki frazeologiczne:
etymologia:
prasł. *drǫčitiuderzać / przyciskać kijem, od prasł. *drǫkъdługa żerdź, kij, pałka (wariant prasł. *drǫgъ, por. pol. drąg)[2]
por. ros. дрючить (driuczit’), scs. дрѫчити (drǫčiti)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Andrzej Sarwa, Strzyga, 2006, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. 2,0 2,1 Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2006, ISBN 83-08-03648-1.