katorga

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

katorga (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. zesłanie na Syberię, często związane z ciężką niewolniczą pracą
(1.2) miejsce katorgi (1.1)
(1.3) przen. ciężka praca, zwłaszcza fizyczna
(1.4) przen. wielkie cierpienie lub trudna do zniesienia sytuacja
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Nasz bohater narodowy musiał ginąć tragicznie, w nurtach Elstery, na stokach warszawskiej Cytadeli, na syberyjskiej katordze[1].
(1.2) Katorga tamtejsza cieszyła się za czasów carskich zasłużenie złą sławą[2]
(1.4) Gdybyś kiedyś zobaczył, jak on się mozoli nad spisywaniem raportuMyślę, że właśnie ta poranna godzina po nocnym dyżurze, kiedy musi spisać raport o tym, kogo i jak poskramiał, to dopiero dla niego katorga[3]
składnia:
kolokacje:
(1.1) skazać na katorgę • uciec / wrócić z katorgi
(1.2) przebywać na katordze • uciec / wrócić z katorgi
(1.3-4) istna / prawdziwa katorga
synonimy:
(1.3) krwawica, orka; pot. harówka, harówa, zachrzan; posp. zapieprz; wulg. zapierdol
(1.4) ból, cierpienie, droga krzyżowa, gehenna, golgota, kalwaria, męka, męczarnia, udręka, udręczenie
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) zesłanie, zsyłka
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. katorżnik m, katorżnica ż
przym. katorżniczy
przysł. katorżniczo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ros. каторга < gr.
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Silva rerum historicarum, Janusz Tazbir, 2002 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Ciemne sprawy międzywojnia, Stanisław Milewski, 2002 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Obłęd, Jerzy Krzysztoń, 1983 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.