udręczenie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

udręczenie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌudrɛ̃n͇ˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS[udrẽṇčńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.udziąs.nazal.asynch. ę -ni…akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) książk. rzecz. odczas. od: udręczyć
(1.2) książk. przyczyna cierpień i kłopotów, udręka
odmiana:
(1.1)
(1.2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) nieudręczenie
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dręczycielka ż, dręczyciel mos, udręka ż, udręczanie n ndk.
czas. udręczyć dk., udręczać ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: