grabarz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

grabarz (język polski)[edytuj]

grabarz (1.1)
grabarz (2.1)
wymowa:
IPA[ˈɡrabaʃ], AS[grabaš], zjawiska fonetyczne: wygł.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba zajmująca się kopaniem grobów i grzebaniem zmarłych; zob. też grabarz w Wikipedii
(1.2) środ. sport. sędzia[1]
(1.3) środ. złodziej, który kradnie na cmentarzach[1]
(1.4) środ. muz. pianista[1]

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) zob. grabarz pospolity
(2.2) kynol. łow. wadliwie ułożony pies myśliwski, który zamiast aportować ubitą zwierzynę, zakopuje bądź pozostawia w ukryciu
odmiana:
(1.1-4)
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Rodzina zmarłego szybko skontaktowała się z grabarzem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) gw. (Górny Śląsk) kopala, kopidoł; pot. kopidół; st.pol. grobarz, gróbarz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. grabarstwo n, grabarka ż
przym. grabarski
związki frazeologiczne:
uciec grabarzowi spod łopaty
etymologia:
(1.1) niem. Gräber[2]
(1.2-4) (2.1-2) od (1.1)
uwagi:
zob. też grabarz (ujednoznacznienie) w Wikipedii
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Stanisław Kania, Słownik argotyzmów, s. 91, Warszawa, Wiedza Powszechna, 1995, ISBN 83-214-0993-8.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło grabarz w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.