sprawca

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

sprawca (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈsprafʦ̑a], AS[sprafca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ten, który dokonuje czego
(1.2) praw. podmiot powodujący niepożądane zdarzenia
(1.3) st.pol. opiekun[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Sprawcą wszechświata jest Bóg.
(1.2) Odnajdźcie sprawcę wczorajszego rozboju
składnia:
kolokacje:
osobowość sprawcypostawa sprawcyrehabilitacja sprawcysprawca bezpośrednisprawca czynu bezprawnegosprawca dobrasprawca głównysprawca kłopotówsprawca kradzieżysprawca moralnysprawca nieznanysprawca pośrednisprawca potencjalnysprawca przewinieniasprawca szkodysprawca wykroczeniasprawca wypadkusprawca zanieczyszczeniasprawca zła
synonimy:
(1.1) autor, pomysłodawca, stwórca, twórca, rzemieślnik, wynalazca
(1.2) winowajca, winny, delikwent
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sprawstwo n, sprawianie n, sprawienie n
forma żeńska sprawczyni ż
czas. sprawiać ndk., sprawić dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. sprawiać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 128.