egzekucja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

egzekucja (język polski)[edytuj]

egzekucja (1.1)
wymowa:
IPA[ˌɛɡzɛˈkuʦ̑ʲja], AS[egzekucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wykonanie wyroku śmierci
(1.2) praw. przymusowe ściąganie należności, z których zapłaceniem jakaś osoba lub instytucja zalega
(1.3) praw. wykonanie wyroku, orzeczenia, decyzji administracyjnej lub uchwały organu kolegialnego
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) egzekucja w komorze gazowej / na krześle elektrycznym • egzekucja przez rozstrzelanie / powieszenie / uduszenie / spalenie na stosiewykonywać egzekucję • publiczna / zbiorowa egzekucja
(1.2) egzekucja sądowa / administracyjna / komorniczabezskuteczna egzekucja • egzekucja z wynagrodzenia
(1.3) egzekucja praw / dóbr / należności niepieniężnychwszcząć / wszczynać egzekucję wobec kogoś
synonimy:
(1.1) stracenie; pot. rozwałka, czapa
(1.2) rewindykacja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. egzekutor m, egzekutywa ż, egzekwowanie n, wyegzekwowanie n
czas. egzekwować ndk., wyegzekwować dk.
przym. egzekucyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.