dziw

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dziw (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) rzecz dziwna, niezwykła[1] lub nadprzyrodzone zjawisko
(1.2) pot. zdziwienie

rzeczownik, rodzaj żeński, forma fleksyjna

(2.1) D. lm od: dziwa

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) 2. os. lp rozk. od: dziwić
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.2) Trudno uwierzyć, że jest to praca niebezpieczna, a jednak gdy dziś spoglądam wstecz, dziw mnie bierze, że ktoś spośród nas uszedł z życiem i może dać świadectwo prawdzie.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) cudo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziwo n, dziwak m, dziwaczka f, dziwaczność f, dziwność f, dziwienie n, zdziwienie n, dziwaczenie n, zdziwaczenie n, dziwowanie n, zdziwko n
czas. dziwić ndk., zdziwić dk., dziwaczeć ndk., dziwaczeć dk., dziwować ndk.
przym. dziwny, dziwaczny, przedziwny
przysł. dziwnie, dziwacznie, przedziwnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) od prasł. *divъ, od czasownika prasł. *diviti (sę)dziwić (się)[3], lub odwrotnie, od rdzenia praindoeur. *deiwo-bóstwo[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 hasło dziw w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Jerome Klapka Jerome Trzech panów w łódce (nie licząc psa), Polska Biblioteka Internetowa, 2013, ISBN 978-83-7991-012-0
  3. Widać wielkie podobieństwo w słowach dziwka i dziwak. w: Poradnia językowa UŚ.
  4. Proto-Indo-European Roots