dziwny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: dźiwny

dziwny (język polski)[edytuj]

dziwne (1.1) pomidory
dziwne (1.1) miejsce na posiłek
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʥ̑ivnɨ], AS[ʒ́ivny], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) charakteryzujący się czymś niezrozumiałym
(1.2) st.pol. cudowny[1]
(1.3) gw. (Bukowina) o wietrze silny[2]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Na marginesach książki były jakieś dziwne notatki, z których nic nie wynikało.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) dziwaczny, osobliwy, cudaczny
antonimy:
(1.1) normalny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zdziwaczenie n, dziwactwo n, dziwność ż, dziwak m, dziwaczka ż, dziwadło n, dziw mrz
czas. dziwić, zadziwić, zdziwić, udziwniać, dziwaczyć, wydziwiać, zdziwaczeć, udziwnić, udziwniać, dziwaczeć
przym. dziwaczny
przysł. dziwnie, dziwacznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jolanta Maćkiewicz, Zbigniew Majchrowski, Stanisław Rosiek, Między tekstami 1. Początki. Średniowiecze (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2004, s. 26.
  2. Zbigniew Greń, Helena Krasowska, Słownik górali polskich na Bukowinie, SOW, Warszawa 2008, s. 70; dostęp: 27 października 2018.
  3. Tomasz Klimkowski, Dziedzictwo greckie w języku rumuńskim i arumuńskim, „Balcanica Posnaniensia. Acta et studia”, XIX, Poznań 2012, Wydawnictwo Instytutu Historii UAM, s. 23.

dziwny (język wilamowski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) dziwny[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wyndyliḱ
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, s. 287, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.