dziwić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dziwić (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. zdziwić)

(1.1) powodować odczucie zdumienia

czasownik zwrotny niedokonany dziwić się (dk. zdziwić się)

(2.1) odczuwać lub okazywać brak rozumienia czegoś lub zdumienie
odmiana:
przykłady:
(2.1) Ale słyszę, naprawdę słyszę rytm, a rymy same do mnie przybiegają. Mama się dziwi: przecież takie niemuzykalne dziecko![1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zadziwiać, zaskakiwać, zdumiewać
(2.1) dziwować się, zadziwiać się, zdumiewać się
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziw mrz, dziwienie n, dziwienie się n, zdziwienie n, zdziwienie się n
czas. dziwaczeć, zadziwiać ndk., zadziwić dk., zdziwić dk.
przym. dziwny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Topografia myślenia, Joanna Kulmowa, 2001 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.