dziwactwo

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dziwactwo (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rzecz dziwaczna, coś dziwacznego
(1.2) czyjeś dziwaczne przyzwyczajenie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziwność ż, dziw m, dziwak m, dziwaczka ż, dziwaczenie n, zdziwaczenie n, dziwaczność ż
czas. dziwaczeć, dziwaczyć ndk., zdziwaczeć dk.
przym. dziwny, zdziwaczały, dziwaczny
przysł. dziwnie, zdziwaczale
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: