dziwaczność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dziwaczność (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co dziwaczne, osobliwe
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) osobliwość
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. dziwaczny
przysł. dziwacznie
rzecz. dziwak m, dziwaczka ż, dziwactwo n, dziw mrz
czas. dziwaczeć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: