dziwak

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dziwak (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʥ̑ivak], AS[ʒ́ivak], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która nie zachowuje się normalnie, zgodnie z przyjętymi normami[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) cudak, dziwoląg, ekscentryk, fiksat, oryginał[2]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziwaczność ż, dziwność ż
forma żeńska dziwaczka ż
przym. dziwaczny, dziwny
przysł. dziwacznie
czas. dziwaczeć ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
od pol. dziw, od prasł. *divъ, od czasownika prasł. *diviti (sę)dziwić (się)[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: