dziwność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dziwność (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co jest dziwne
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. dziwaczeć, udziwnić dk., udziwniać ndk.
rzecz. dziwactwo n, dziwak m, dziwaczka ż, dziw mrz
przym. dziwny, dziwaczny
przysł. dziwnie, dziwacznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: