biegły

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

biegły (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʲjɛɡwɨ], AS[bʹi ̯egu̯y], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) mający dużą wiedzę lub umiejętności w danej dziedzinie
(1.2) reg. łódz. zaradny, obrotny[1]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) praw. ekspert powoływany przez sąd, mający wiedzę w specjalistycznej dziedzinie, ułatwiający zrozumienie związanych z dziedziną zagadnień istotnych dla sprawy

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) 3. os. lm, nmos, przesz. od: biec
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Mój kolega jest biegły w naprawianiu samochodów.
(1.2) Ona to jest biegła, wszystko ci załatwi.
(2.1) Po katastrofie w elektrowni sąd powołał biegłego z dziedziny fizyki jądrowej.
składnia:
(1.1) biegły w + Ms.
kolokacje:
(2.1) powoływać biegłego z dziedziny ochrony ppoż./atomistyki/transportu/…
synonimy:
(1.1) doświadczony, wprawiony, wprawny
(2.1) ekspert, specjalista
antonimy:
(2.1) laik
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. biegłość
(1.1) przysł. biegle
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(3.1) nie mylić z biegały (od biegać)
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 177, Łódź, WUŁ, 2007, ISBN 978-83-75-25095-4.