bandyta

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

bandyta (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bãnˈdɨta], AS[bãndyta], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) zbir, człowiek kradnący, napadający innych
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bandzior, oprych, opryszek, rozbójnik, zbójca, zbójnik, zbój, zbir, rzezimieszek, przestępca, kryminalista, rabuś, złodziej, kieszonkowiec, łobuz, łotr, huligan, awanturnik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bandyctwo n, bandytyzm mrz
przym. bandycki
związki frazeologiczne:
(1.1) jednoręki bandyta
etymologia:
(1.1) niem. Bandit, franc. bandit[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Hasło bandyta w: SJP.pl.