bandyta

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

bandyta (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bãnˈdɨta], AS[bãndyta], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek dopuszczający się ciężkich przestępstw, w tym napadów i morderstw
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bandzior, oprych, opryszek, rzezimieszek, łotr, łotrzyk, zbir; przest. apasz
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) przestępca
hiponimy:
(1.1) drab, gangster, herszt, mafioso, nożownik, rabuś, rekieter, rozbójnik, zbójnik, zbój, zbójca
holonimy:
(1.1) banda
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. banda f, bandyctwo n, bandytyzm mrz
zgrub. bandzior
przym. bandycki
związki frazeologiczne:
jednoręki bandyta
etymologia:
(1.1) niem. Bandit, franc. bandit[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.