Antoni

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

Antoni (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ãnˈtɔ̃ɲi], AS[ãntõńi], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) polskie imię męskie pochodzenia łacińskiego; zob. też Antoni w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mam na imię Antoni i jestem księdzem z Częstochowy.
(1.1) 12 i 17 stycznia oraz 5 lipca przypadają imieniny Antoniego.
(1.1) Panie Antoni, proszę nas jutro odwiedzić.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pan Antoni • brat / kuzyn / wujek / dziadek Antoni • mężczyzna imieniem (o imieniu) Antoni • święty / błogosławiony Antoni • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Antoni • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Antoni • otrzymać / dostać / przybrać imię Antoni • dzień imienin / imieniny Antoniego • na Antoniego (o dniu)
synonimy:
(1.1) zdrobn. Antek, Antoś, Tosiek, Tonek; gw. gór. reg. kiel. Jantek
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Antonin mrz, Antonina f, Antoniowa f, Antoniówna f, Antoniostwo lm mos, antoninka f, reg. śl. Antonik mos, reg. śl. Antoniczek mos
war. Antonin mos, Antoniusz mos
zdrobn. Antek mos, Antoś mos, Tosiek mos, Tonek mos
gw. gór. reg. kiel. Jantek mos
forma żeńska Antonia f
przym.
gw. przest. Antoniowy[1][2], Antoninowy[1][2]
związki frazeologiczne:
choroba św. Antoniego
przysłowia: ani Antoni na morzu wiatru nie dogonikto na świętego Antoniego sieje tatarkę, sto miarek zbierze za miarkęna święty Antoni bydło się gzi i gonina święty Antoni pierwsza się jagódka zapłoniświęty Antoni od zguby broniżytko na Antoni kwiat najtęższy goni, a w górach na Wita dopiero zakwita
etymologia:
(1.1) łac. Antonius[3][4] (Antonii – nazwa jednego z rzymskich rodów) → pochodzący z rodu Antoniuszów; przedstawiciel rodu Antoniuszów
uwagi:
(1.1) por. Antonin • Antoniusz
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Porada „przymiotniki dzierżawcze od imion” w: Poradnia Językowa PWN.
  2. 2,0 2,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Porada „przymiotniki dzierżawcze” w: Poradnia Językowa PWN.
  3. Hasło Antoni w: Władysław Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury, s. 49, Warszawa, Rytm, 2003, ISBN 83-7399-022-4.
  4. Polskie nazwy własne. Encyklopedia pod red. Ewy Rzetelskiej-Feleszko, Kraków 2005, s. 108.

Antoni (język kataloński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna

(1.1) Antoni
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. Antonius
uwagi:
źródła: