Antoni

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

Antoni (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ãnˈtɔ̃ɲi], AS[ãntõńi], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) polskie imię męskie pochodzenia łacińskiego; zob. też Antoni w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mam na imię Antoni i jestem księdzem z Częstochowy.
(1.1) 12 i 17 stycznia oraz 5 lipca przypadają imieniny Antoniego.
(1.1) Panie Antoni, proszę nas jutro odwiedzić.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pan Antoni • mężczyzna imieniem (o imieniu) Antoni • święty / błogosławiony Antoni • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Antoni • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Antoni • otrzymać / dostać / przybrać imię Antoni • dzień imienin / imieniny Antoniego • na Antoniego (o dniu)
synonimy:
(1.1) zdrobn. Antek, Antoś, Tosiek, Tonek; gw. gór. reg. kiel. Jantek
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Antonin mrz, Antonina f, Antoniowa f, antoninka f, reg. śl. Antonik m.-os., reg. śl. Antoniczek m.-os.
war. Antonin m.-os., Antoniusz m.-os.
zdrobn. Antek m.-os., Antoś m.-os., Tosiek m.-os., Tonek m.-os.
gw. gór. reg. kiel. Jantek m.-os.
forma żeńska Antonia f
przym.
gw. przest. Antoniowy[1][2], Antoninowy[1][2]
związki frazeologiczne:
choroba św. Antoniego
przysłowia: ani Antoni na morzu wiatru nie dogonikto na świętego Antoniego sieje tatarkę, sto miarek zbierze za miarkęna święty Antoni bydło się gzi i gonina święty Antoni pierwsza się jagódka zapłoniświęty Antoni od zguby broniżytko na Antoni kwiat najtęższy goni, a w górach na Wita dopiero zakwita
etymologia:
(1.1) łac. Antonius[3][4] (Antonii – nazwa jednego z rzymskich rodów) → pochodzący z rodu Antoniuszów; przedstawiciel rodu Antoniuszów
uwagi:
(1.1) por. Antonin • Antoniusz
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 przymiotniki dzierżawcze od imion w: Poradnia Językowa PWN.
  2. 2,0 2,1 przymiotniki dzierżawcze w: Poradnia Językowa PWN.
  3. hasło Antoni w: Władysław Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury, s. 49, Warszawa, Rytm, 2003, ISBN 83-7399-022-4.
  4. Polskie nazwy własne. Encyklopedia pod red. Ewy Rzetelskiej-Feleszko, Kraków 2005, s. 108.

Antoni (język kataloński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna

(1.1) Antoni
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: