żandarm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

żandarm (język polski)[edytuj]

żandarmi (1.1) wojskowi
wymowa:
IPA[ˈʒãndarm], ASãndarm], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) funkcjonariusz żandarmerii[1]
(1.2) przen. osoba nadmiernie kontrolująca, trzymająca się kurczowo zasad i narzucająca je innym
(1.3) daw. policjant
odmiana:
przykłady:
(1.1) w tej chwili stanowczej na wzgórzu (…) zabłysnął bagnet i pokazał się hełm żandarma. (W. Łoziński Madonna Busowiska)
(1.2) Spóźniłem się do pracy dwie minuty i miałem reprymendę od szefa. Straszny z niego żandarm.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. żandarmski
rzecz. żandarmeria ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. gendarme, od franc. gent d'armes (w lm ludzie zbrojni)[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Hasło żandarm w: Wielki słownik wyrazów obcych, praca zbiorowa, pod red. Mirosława Bańki, s. 1346, Warszawa, PWN, 2008, ISBN 978-83-01-14455-5.