policjant

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

policjant (język polski)[edytuj]

policjant (1.1)
wymowa:
IPA[pɔˈlʲiʦ̑ʲjãnt], AS[polʹicʹi ̯ãnt], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) funkcjonariusz policji
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Policjant skontaktował się z telefonu prywatnego, a że nie jest to pierwsze wezwanie pana Gołąbka, było jasne, że to było wezwanie poza protokołem.
(1.1) Policjanci urządzili zasadzkę na groźnego bandytę.
(1.1) Teraz policjanci ustalają szczegóły nielegalnego procederu i sprawdzają czy do podobnych przypadków dochodziło już wcześniej na terenie sąsiednich miejscowości[1].
(1.1) Mieszkanie policjantów mieści się trzy piętra pod mieszkaniem mojej mamy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pot. gliniarz, glina, pan władza, misiek, miś, misiak, smerf; obraź. pies; reg. pozn. szkieł
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) zawód
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. policja f
zdrobn. policjancik m
forma żeńska policjantka f
przym. policyjny
przysł. policyjnie
związki frazeologiczne:
policjant w spódnicy
etymologia:
pol. policja + -nt < łac. politia < gr. πολιτεία < gr. πολίτης
uwagi:
zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
tłumaczenia:
źródła:
  1. www.tvn24.pl