policjant

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

policjant (język polski)[edytuj]

policjant (1.1)
wymowa:
IPA[pɔˈlʲiʦ̑ʲjãnt], AS[polʹicʹi ̯ãnt], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) funkcjonariusz policji
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Policjanci urządzili zasadzkę na groźnego bandytę.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pot.  gliniarz, glina, pan władza, misiek, miś, misiak, smerf; obraź.  pies
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  policja f 
zdrobn.  policjancik m 
forma żeńska policjantka f 
przym.  policyjny
przysł.  policyjnie
związki frazeologiczne:
policjant w spódnicy
etymologia:
(1.1) od policja
uwagi:
zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
tłumaczenia:
źródła: