rozczarowanie
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] rozczarowanie (język polski)
wymowa: IPA: [ˌrɔʃʧ̑arɔˈvãɲɛ], AS: [roščarovãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• udziąs.• nazal.• -ni…• akc. pob.
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) zawód, nie spełnienie oczekiwań
- (1.2) rzecz. odczas. czynność rozczarowywania
odmiana: lp rozczarowani|e, ~a, ~u, ~e, ~em, ~u, ~e; lm ~a, rozczarowań, ~om, ~a, ~ami, ~ach, ~a przykłady:
- (1.1) Ewelina, ku swojemu rozczarowaniu, dostała na urodziny książkę.
- (1.2) Celem koleżanek było rozczarowanie i obrażenie Eweliny.
składnia:
kolokacje: doznawać/unikać rozczarowania; powodować ~; ku rozczarowaniu
synonimy: (1.1) zawód; (1.2) rozczarowywanie
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. rozczarowywać
związki frazeologiczne:
etymologia: pol. roz- + czarowanie
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) disappointment
- duński: (1.1) skuffelse w
- francuski: (1.1) déception
- hebrajski: (1.1) מפח־נפש m (mapach-nefesz)
- hiszpański: (1.1) desencanto m, desilusión f, decepción f, desengaño m
- interlingua: (1.1) disillusion, anticlimax
- islandzki: (1.1) vonbrigði n
- jidysz: (1.1) אַנטוישונג f (antojszung)
- niemiecki: (1.1) Enttäuschung f; (1.2) Enttäuschen n
- norweski (bokmål): (1.1) skuffelse m
- rosyjski: (1.1) разочарование
- włoski: (1.1) delusione
