proch

proch (język polski)

wymowa:

IPA: [prɔx], AS: [proχ]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rozdrobniona, sypka substancja

(1.2) proch strzelniczy

(1.3) stałe produkty rozkładu zwłok

(1.4) gw. lwow. gwara lwowska kurz

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	proch	prochy
dopełniacz	prochu	prochów
celownik	prochowi	prochom
biernik	proch	prochy
narzędnik	prochem	prochami
miejscownik	prochu	prochach
wołacz	prochu	prochy

przykłady:

(1.1) Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz. (Biblia)

(1.3) Pochowano go na prochach Marianny i Katarzyny Prażuch.

składnia:

kolokacje:

proch strzelniczy, ~y zmarłych

synonimy:

(1.1) pył m rodzaj męski, popiół m rodzaj męski

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik zdrobn. zdrobniale proszek m rodzaj męski

związki frazeologiczne:

"Prochu nie wymyśli"

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: proch strzelniczy

(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: kurz

• angielski: (1.1) dust, ash
• arabski: (1.1) رماد
• jidysz: (1.1) פּראָשיק m rodzaj męski (proszik); (1.2) פּולווער m rodzaj męski (pulwer)
• niemiecki: (1.1) Pulver n rodzaj nijaki, pot. potocznie Staub m rodzaj męski, Asche f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.3) тлен

źródła: