obietnica

obietnica (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌɔbʲjɛtʲˈɲiʦ̑a], AS: [obʹi ̯etʹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • akc. pob. akcent poboczny • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wypowiedź zapewniająca kogoś o zrobieniu czegoś w przyszłości

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) składać ~ę, złożyć ~ę, dotrzymać/nie dotrzymać ~y, złamać ~ę, zwodzić ~ami, niezawodna ~a

synonimy:

(1.1) przyrzeczenie, słowo

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik obiecać, obiecywać

przym. przymiotnik obiecujący

przysł. przysłówek obiecująco

rzecz. rzeczownik obiecanie n rodzaj nijaki, obiecywanie n rodzaj nijaki

ims. imiesłów obiecujący

związki frazeologiczne:

obiecanki cacanki • obiecywać gruszki na wierzbie

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) promise
• arabski: (1.1) وعد
• chorwacki: (1.1) obećanje n rodzaj nijaki
• duński: (1.1) løfte n rodzaj nijaki
• hiszpański: (1.1) promesa f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) promissa
• japoński: (1.1) 約束
• jidysz: (1.1) צוזאָג
• kataloński: (1.1) promesa f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Versprechung f rodzaj żeński, Versprechen n rodzaj nijaki
• norweski (bokmål): (1.1) løfte
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) обещание n rodzaj nijaki
• ukraiński: (1.1) обіцянка f rodzaj żeński
• włoski: (1.1) promessa

źródła: