obietnica

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

obietnica (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔbʲjɛtʲˈɲiʦ̑a], AS[obʹi ̯etʹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk. akc. pob. i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wypowiedź zapewniająca kogoś o zrobieniu czegoś w przyszłości
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) składać obietnicę • złożyć obietnicę • dotrzymać / nie dotrzymać obietnicy • złamać obietnicę • zwodzić obietnicami • niezawodna obietnica
synonimy:
(1.1) przyrzeczenie, słowo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  obiecać, obiecywać
przym.  obiecujący
przysł.  obiecująco
rzecz.  obiecanie n , obiecywanie n , obiecanka f , obiecek m.-os. 
ims.  obiecujący
związki frazeologiczne:
obiecanki cacankiobiecywać gruszki na wierzbie
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: