jura

jura (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈjura], AS: [i ̯ura]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) geol. geologia jeden z okresów geologicznych; zob. zobacz też jura w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	jura
dopełniacz	jury
celownik	jurze
biernik	jurę
narzędnik	jurą
miejscownik	jurze
wołacz	juro

przykłady:

(1.1) To w jurze pojawił się pierwszy ptak, archeopteryks.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik jurajski

związki frazeologiczne:

etymologia:

od Jura, pasma górskiego na pograniczu Francji i Szwajcarii

uwagi:

(1.1) zobacz też: trias • jura • kreda

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Jurassic
• duński: (1.1) jura, juratiden
• esperanto: (1.1) ĵurasio
• francuski: (1.1) jurassique m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) júratímabilið n rodzaj nijaki
• niemiecki: (1.1) Jura m rodzaj męski

źródła:

jura (esperanto)

morfologia:

jur•a

wymowa:

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) prawny

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ persono / protekto, ~j konsiloj / normoj / sciencoj

synonimy:

(1.1) leĝa

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik juro, juristo

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: