dysonans

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] dysonans (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) przen. przenośnie brak zgodności, rozbieżność

(1.2) muz. muzyka dzwięki zagrane razem lub po sobie, lecz nie dające wrażenia harmonijnego współbrzmienia

odmiana: przykłady:

(1.1) Te samochody dzieli spory dysonans.

składnia:
kolokacje: rodzą się dysonanse
synonimy: (1.1) rozbieżność, dysharmonia, sprzeczność, niezgodność, różnica
antonimy: (1.1) zgodność, harmonia
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne: dysonans poznawczy
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) dissonance
• duński: (1.1) dissonans w
• holenderski: (1.1-2) dissonantie, dissonant
• islandzki: (1.1) ósamlyndi n rodzaj nijaki, óeining f rodzaj żeński; (1.2) mishljómur m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1-2) Dissonanz f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1-2) диссонанс m
• szwedzki: (1.1) oenighet w rodzaj wspólny, missämja w rodzaj wspólny; (1.2) dissonans w rodzaj wspólny, missljud n rodzaj nijaki