bezczelny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

bezczelny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bɛʃˈʧ̑ɛlnɨ], AS[beščelny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. udziąs.  wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) cechujący się bezczelnością, zbytnią pewnością siebie, zuchwałością
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) bezczelne kłamstwo
synonimy:
(1.1) arogancki, bezwstydny, buńczuczny, butny, impertynencki, wyzywający, zaczepny, zadufany, zuchwały; pot.  hucpiarski, tupeciarski
antonimy:
(1.1) skromny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  bezczelność f 
przysł.  bezczelnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
od wyrażenia bez czoła (w przenośnym znaczeniu: bez wstydu)[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2006, ISBN 83-08-03648-1.