alfons
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
alfons (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ˈalfɔ̃w̃s], AS: [alfõũ̯s], zjawiska fonetyczne: nazal.• samogł.+n/m+szczelin. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik alfons alfonsi/alfonsy dopełniacz alfonsa alfonsów celownik alfonsowi alfonsom biernik alfonsa alfonsów/alfonsy narzędnik alfonsem alfonsami miejscownik alfonsie alfonsach wołacz alfonsie alfonsi/alfonsy
- przykłady:
- (1.1) Jak tylko podszedł do dziewczyny natychmiast pojawił się jej alfons.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) sutener, stręczyciel
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- od imienia Alfonsa, bohatera komedii Aleksandra Dumasa (syna) Monsieur Alphonse[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) pimp
- arabski: (1.1) egip. arab. معرص
- duński: (1.1) alfons w
- francuski: (1.1) alphonse m
- niemiecki: (1.1) Zuhälter m
- źródła:
- ↑ Władysław Kopaliński, Słownik eponimów czyli wyrazów odimiennych, s. 12, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, ISBN 83-01-11978-0.
