jęk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: jekk

jęk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[jɛ̃ŋk], AS[i ̯ẽŋk], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ę 
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) żałosny głos wydawany przez człowieka pod wpływem bólu lub cierpienia[1]
(1.2) żałosny, przeciągły dźwięk wydawany przez niektóre ptaki, wytwarzany przez maszyny, instrumenty muzyczne, szum wiatru itp.[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Z pola bitwy dobiegały odgłosy walki: okrzyki rycerzy, szczęk broni i jęki rannych.
(1.2) Czasem zdawało się, że w powietrzu słychać było przeciągły jęk organów, płynący z kaplicy klasztornéj[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1-2) jęczenie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jęczenie n, jęknięcie n, pojękiwanie n
czas. jęczeć ndk., jęknąć dk., pojękiwać ndk.
przym. jękliwy, jęczący
przysł. jękliwie, jęcząco
związki frazeologiczne:
etymologia:
od prasł. *ękъ → jęk (1.1), od czasownika *ęčati lub *ękati[3] (od tego czasownik pol. jękać)
por. bułg. ек, chorw. jek, czes. jak, mac. ек, słc. jak, słń. jek i serb. јек
notowane od XVI wieku[3]
źródłosłów dla białor. енк
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „jęk” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Gabriela Zapolska – Wodzirej, Warszawa 1896.
  3. 3,0 3,1 Hasło „ękъ” w: Słownik prasłowiański, red. Franciszek Sławski, t. VI, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1974-2001, ISBN 83-04-00464-X, s. 99.