towarzyszyć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

towarzyszyć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌtɔvaˈʒɨʃɨʨ̑], AS[tovažyšyć], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

czasownik

(1.1) być, pozostawać przy kimś, asystować komuś
(1.2) występować razem z jakimś zjawiskiem
odmiana:
(1.1) koniugacja VIb
przykłady:
(1.1) Tybetańskie psy (…) nieustannie towarzyszą ludziom. przyzwyczajone do nich i spędzają dużo czasu wygrzewając się w słońcu.[1]
(1.2) Przeziębieniu towarzyszy uczucie zatkanego nosa.
składnia:
kolokacje:
(1.1) osoba towarzysząca
(1.2) łódź towarzyszącabudownictwo towarzysząceminerał towarzyszący
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. towarzysz m, towarzyszka f, towarzystwo n, towarzyszenie n, stowarzyszenie
czas. stowarzyszyć
przym. towarzyski
przysł. towarzysko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: