dureń

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dureń (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdurɛ̃ɲ], AS[durẽń], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. człowiek mało inteligentny
(1.2) pot. obraźliwa forma zwrotu do mężczyzny

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) rodzaj niehazardowej gry karcianej[1]; zob. też dureń w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Ten dureń nie zna nawet tabliczki mnożenia.
(1.2) Nie pokazuj mi się więcej na oczy, durniu!
(2.1) Chodź zagrać w durnia.
składnia:
kolokacje:
(1.1) być durniem
synonimy:
(1.1-2) durnota, matoł, głąb, pacan, patafian, palant, kałmuk, mongoł, nieuk, bałwan, bęcwał, głupiec, głupek, cymbał, debil, idiota, imbecyl, jełop, kretyn, młotek, tępak, tuman, osioł, palant, przygłup, półgłówek, półinteligent, ćwerćinteligent
(2.1) durak
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. durnica ż, durnota ż, wydurnianie się n, durnowatość ż
przym. durny, durnowaty
czas. wydurniać się ndk.
związki frazeologiczne:
dureń do kwadratupatentowany dureńwyjść na durniarobić durnia (z kogoś)
etymologia:
(1.1) ukr. дурень
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: głupiec
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło dureń w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.