dureń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dureń (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdurɛ̃ɲ], AS[durẽń], zjawiska fonetyczne: nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek mało inteligentny
(1.2) obraźliwa forma zwrotu do mężczyzny

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) rodzaj gry karcianej
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Ten dureń nie zna nawet tabliczki mnożenia.
(1.2) Nie pokazuj mi się więcej na oczy, durniu!
(2.1) Chodź zagrać w durnia.
składnia:
kolokacje:
(1.1) być durniem
synonimy:
(1.1-2) bałwan, bęcwał, głupiec, głupek, cymbał, debil, idiota, imbecyl, jełop, kretyn, młotek, tępak, tuman, osioł, palant, przygłup, półgłówek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  durnica f , durnota, wydurnianie się
przym.  durny, durnowaty
czas.  wydurniać się
związki frazeologiczne:
dureń do kwadratu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: głupiec
źródła: