tuman

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tuman (język polski)[edytuj]

tuman (1.2)
wymowa:
IPA[ˈtũmãn], AS[tũmãn], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kłąb czegoś sypkiego lub lotnego unoszący się w powietrzu[1]
(1.2) obłok gęstej mgły lub oparów[1]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) pot. człowiek niezbyt rozgarnięty, wolno myślący
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Słońce zakryły tumany piasku.
(2.1) Tumanie, mogłeś sprawdzić w Wikisłowniku.
składnia:
kolokacje:
(1.1) tumany śniegu / piasku / kurzu, tumany unoszą się
(1.2) tumany gazów / mgły
(2.1) skończony tuman
synonimy:
(1.1-2) obłok, kłąb
(2.1) matoł, tępak, gamoń, jełop, bałwan
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. tumanić ndk., tumanieć ndk.
przym. tumanowaty
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło tuman w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa, 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.

tuman (slovio)[edytuj]

tuman (1.1)
zapisy w ortografiach alternatywnych:
туман
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) mgła
odmiana:
(1.1) lm tumanis
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: