cyna

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

cyna (język polski)[edytuj]

cyna (1.1)
cyna (1.2)
cyna (1.3) w postaci drutu
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʦ̑ɨ̃na], AS[cna], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) chem. szary metal, pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 50, oznaczany symbolem Sn; zob. też cyna w Wikipedii
(1.2) pot. naczynia i inne wyroby z cyny (1.1)[1]; zob. też cyna w Encyklopedii staropolskiej
(1.3) pot. elektron. łatwotopliwy stop cyny (1.1) z ołowiem i antymonem, używany do lutowania niskotemperaturowego
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Cienka powłoka cyny na blaszanych puszkach z żywnością zapobiega korozji.
(1.2) Szczęśliwsze były wieki, kiedy na cynie jadano.[1]
(1.3) Przy pomocy cyny łączymy podzespoły elektroniczne do płytki drukowanej.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dzban / dzbanek / kufel / talerz / łyżka z cyny • kopalnia cyny • ruda cyny • złoże cyny
(1.2) jeść na cynie • czyścić cynę
(1.3) lutować cyną • kropla cyny • pokryć cyną • roztopić cynę • połączyć cyną • laska cyny
synonimy:
(1.1) symbol. Sn
(1.3) lut, lutowie, stop lutowniczy
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) metal, pierwiastek
(1.2) naczynie
(1.3) stop
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. cynownia ż, cynownictwo n, cynownik m, cynkarz m, cynkolit m, ocynownia ż, cynowanie n, pocynowanie n, ocynowanie n
czas. cynować ndk., pocynować dk., ocynować dk.
przym. cynowy, cynkowaty, cynowniczy, cynkowniczy
przysł. cynowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem. Zinn[2]
(1.2-3) od (1.1)
uwagi:
(1.1) zobacz też: indeksy pierwiastków chemicznych
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 1, s. 361, Warszawa 1900–1927.
  2. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 47, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.