bończyk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bończyk (język polski)[edytuj]

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rzad. mieszkaniec Bonn, osoba z Bonn[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1) 11 września. Jakże na czasie bicie w wielkie dzwony z powodu wizyty de Gaulle'a! Choćby na złość bończykom [= rządowi z Bonn – przyp. Wikisłow.].[2]
(1.1) Nagle nikt nie chce być bończykiem à la Kohl, lecz berlińczykiem à la Schröder, który dzięki kilku rozwodom postrzegany jest jako godny «bon vivant».[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Bonn n
forma żeńska bonka ż
przym. boński
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło „Bonn” w: Jan Grzenia, Słownik nazw geograficznych z odmianą i wyrazami pochodnymi, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15609-1.
  2. Władysław Machejek, Z mejego obserwatorium: 1967–1968–1969, s. 71, Książka i Wiedza, 1969.
  3. Norbert Honsza, Podróże literackie, pomosty kulturowe: Niemcy – Austria – Szwajcaria, s. 193-194, Oficyna Wydawnicza Atut - Wrocławskie Wydawnictwo Oświatowe, 2004.