atut

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

atut (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈatut], AS[atut] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) karc. kolor ustalony jako najbardziej wartościowy, umożliwiający przebicie innych kolorów; karta tego koloru
(1.2) cecha, umiejętność mogąca komuś przynieść pozytywne skutki
(1.3) bot. ogrod. odmiana fasoli[1]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Ponieważ trefle atutami, to mogę dwójką trefl przebić asa pik.
(1.2) Atutem studentki na egzaminie było to, że jest córką profesora.
składnia:
(1.1) zagrać atutem; zbierać atuty
kolokacje:
synonimy:
(1.1) atu, kozer
(1.2) dżoker, mocna strona, as w rękawie
antonimy:
hiperonimy:
(1.3) fasola
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1) przym. atutowy
związki frazeologiczne:
(1.1-2) mieć wszystkie atuty w ręku
etymologia:
(1.1) franc. atout < franc. à + tout[2]
(1.2) z (1.1)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zofia Dobrakowska-Kopecka, Kazimiera Pyszkowska, Warzywa z mojego ogródka, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1987, s. 165.
  2. Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 25.

atut (esperanto (morfem))[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

morfem

(1.1) karc. atut
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pochodne:
rzecz. atuto
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Morfem oficjalnie zatwierdzony w roku 1905 (Fundamento de Esperanto).
źródła: