średnica

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

średnica (język polski)[edytuj]

średnica (1.1) (odcinek czarny)
wymowa:
IPA[ɕrɛdʲˈɲiʦ̑a], AS[średʹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) geom. odcinek prowadzący od jednej do drugiej krawędzi okręgu, koła lub przekroju cylindra i przechodzący przez jego środek; zob. też średnica w Wikipedii
(1.2) długość średnicy (1.1)
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Długość średnicy jest zawsze dwa razy większa od długości promienia.
(1.2) Zgubienie obrączki Paweł usiłował wytłumaczyć jej zbyt dużą średnicą.
składnia:
(1.1) średnica + D.
kolokacje:
(1.1) średnica pierścienia / ruryzmierzyć średnicę
(1.2) podać średnicę
synonimy:
(1.1) symbol.
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. średnicówka f, średnicowanie n, średniość f, średniak m, średniaczka f, uśrednianie n, uśrednienie n, średnia f, średnik mrz
czas. średnicować ndk., uśredniać ndk., uśrednić dk.
przym. średni, średnicowy
przysł. średnio
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Indeks:Polski - Matematyka
tłumaczenia:
źródła: