średnica

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

średnica (język polski)[edytuj]

średnica (1.1) (odcinek czarny)
wymowa:
IPA[ɕrɛdʲˈɲiʦ̑a], AS[średʹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) geom. odcinek prowadzący od jednej do drugiej krawędzi okręgu, koła lub przekroju cylindra i przechodzący przez jego środek; zob. też średnica w Wikipedii
(1.2) długość średnicy (1.1)
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Długość średnicy jest zawsze dwa razy większa od długości promienia.
(1.2) Zgubienie obrączki Paweł usiłował wytłumaczyć jej zbyt dużą średnicą.
składnia:
(1.1) średnica + D.
kolokacje:
(1.1) średnica pierścienia / ruryzmierzyć średnicę
(1.2) podać średnicę
synonimy:
(1.1) symbol.
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. średnicówka f, średnicowanie n, średniość f, średniak m, średniaczka f, uśrednianie n, uśrednienie n, średnia f
czas. średnicować ndk., uśredniać ndk., uśrednić dk.
przym. średni, średnicowy
przysł. średnio
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Indeks:Polski - Matematyka
tłumaczenia:
źródła: