szczenię

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

szczenię (język polski) [edytuj]

szczenię (1.1)
wymowa:
IPA: [ˈʃʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [ščẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. • nazal. • denazal. • -ni…  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) młode psa lub innych zwierząt z rodziny psów; mały, młody piesek
odmiana:
(1.1)[1]
 
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
mianownik szczenię szczenięta
dopełniacz szczenięcia szczeniąt
celownik szczenięciu szczeniętom
biernik szczenię szczenięta
narzędnik szczenięciem szczeniętami
miejscownik szczenięciu szczeniętach
wołacz szczenię szczenięta
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) szczenię psa, szczenię wilka
synonimy:
(1.1) piesek, szczeniak, wilczę
antonimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org oszczenić się
rzecz.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org szczeniak m  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, zdrobn.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org szczeniaczek m  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org zdrobn.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org szczeniątko n  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org
przym.  z Wikisłownika, pl.wiktionary.org szczeniacki, szczenięcy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=szczenię&oldid=2960592”