starość
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] starość (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) stan będący efektem starzenia się, trzeci i ostatni okres życia istot żywych; zob. też starość w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik starość dopełniacz starości celownik starości biernik starość narzędnik starością miejscownik starości wołacz starość
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) podeszły wiek
- antonimy:
- (1.1) młodość
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. starzec m, staruszek m, staruszka f, starowinka f, starzenie n, starówka f
- czas. postarzać, starzeć się, zestarzeć się, starczy
- przym. stary, starczy
- przysł. staro, starczo
- związki frazeologiczne:
- zapyta się starość, gdzie była młodość • starość nie radość • czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) age
- arabski: (1.1) هرم, شيخوخة
- baskijski: (1.1) zahartzaro
- duński: (1.1) alderdom w
- esperanto: (1.1) maljuneco
- francuski: (1.1) vieillesse f
- hiszpański: (1.1) vejez f
- kazachski: (1.1) кәрілік, шалдық
- niemiecki: (1.1) Alter n
- nowogrecki: (1.1) γεράματα n/lm, γήρας n
- rosyjski: (1.1) старость f
- szwedzki: (1.1) ålderdom w
- wilamowski: (1.1) aołder n
- źródła:
