kłopot

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

kłopot (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkwɔpɔt], AS[ku̯opot] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przykra sytuacja, wymagająca reakcji
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mamy kłopotdostawca nie dostarczył części na czas.
składnia:
kolokacje:
(1.1) mieć ~ / kłopoty • wpaść w ~ • wpadać w ~ • rozwiązywać ~ / kłopoty • rozwiązać ~ / kłopoty
synonimy:
(1.1) problem, ambaras, powikłanie, trudność, komplikacja, przeciwność, tarapary, szkopuł
antonimy:
(1.1) rozwiązanie, wyjście
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  kłopotliwy
przysł.  kłopotliwie
czas.  kłopotać, zakłopotać
związki frazeologiczne:
nie miała baba kłopotu, kupiła sobie prosię
etymologia:
prasł.   *klopotь - tupot, zgiełk, szum[1]
uwagi:
Czasami stosuje się liczbę mnogą (kłopoty) na określenie pojedynczej kłopotliwej sytuacji.
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiesław Boryś: Słownik etymologiczny kaszubszczyzny, 1994