kłopot

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

kłopot (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkwɔpɔt], AS[ku̯opot] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przykra sytuacja, wymagająca reakcji
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mamy kłopotdostawca nie dostarczył części na czas.
składnia:
kolokacje:
(1.1) mieć kłopot / kłopoty • wpaść (wpadać) w kłopot • rozwiązywać (rozwiązać) kłopot / kłopoty
synonimy:
(1.1) problem, ambaras, powikłanie, trudność, komplikacja, przeciwność, tarapaty, szkopuł
antonimy:
(1.1) rozwiązanie, wyjście
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. kłopotliwy
przysł. kłopotliwie
czas. kłopotać, zakłopotać
związki frazeologiczne:
nie miała baba kłopotu, kupiła sobie prosię
etymologia:
prasł. *klopotь - tupot, zgiełk, szum[1]
uwagi:
Czasami stosuje się liczbę mnogą (kłopoty) na określenie pojedynczej kłopotliwej sytuacji.
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiesław Boryś: Słownik etymologiczny kaszubszczyzny, 1994