stuk

stuk (język polski)

wymowa:

IPA: [stuk], AS: [stuk] wymowa

homofon: stóg

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) odgłos powstający przy zderzeniu twardych przedmiotów

wykrzyknik

(2.1) (onomatopeja) wyraz naśladujący odgłos stukania

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza stuk, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i

przykłady:

(1.1) Stuk kół pociągu nie pozwalał mi zasnąć.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) stukot

(2.1) puk

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org stukać

związki frazeologiczne:

(2.1) stuk-puk

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (2.1) knock
• duński: (1.1) bank; (2.1) banken n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

źródła:

stuk (esperanto (morfem))

wymowa:

znaczenia:

morfem

(1.1) tynk

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pochodne:

rzecz. rzeczownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org stuko, stukaĵo

czas. czasownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org stuki

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. niemiecki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org Stuck

uwagi:

źródła:

stuk (język holenderski)

wymowa:

IPA: /stʏk/ wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) część, kawałek

(1.2) pot. potocznie z Wikisłownika, pl.wiktionary.org piękność, atrakcyjna kobieta

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: