stuk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

stuk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[stuk], AS[stuk] wymowa ?/i
homofon: stóg
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) odgłos powstający przy zderzeniu twardych przedmiotów

wykrzyknik

(2.1) (onomatopeja) wyraz naśladujący odgłos stukania
odmiana:
(1.1) lp  stuk, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm  ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
(1.1) Stuk kół pociągu nie pozwalał mi zasnąć.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) stukot
(2.1) puk
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  stukać
związki frazeologiczne:
(2.1) stuk-puk
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

stuk (esperanto (morfem))[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

morfem

(1.1) tynk
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pochodne:
rzecz.  stuko, stukaĵo
czas.  stuki
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem.  Stuck
uwagi:
źródła:

stuk (język holenderski)[edytuj]

wymowa:
IPA: /stʏk/ wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) część, kawałek
(1.2) pot.  piękność, atrakcyjna kobieta
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: