puchacz

puchacz (język polski)

puchacz (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈpuxaʧ̑], AS: [puχač]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ornit. ornitologia największa występująca w Polsce sowa; zob. zobacz też puchacz w Wikipedii

(1.2) środ. środowiskowy oszust karciany grający nocą

odmiana:

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	puchacz	puchacze
dopełniacz	puchacza	puchaczy/puchaczów
celownik	puchaczowi	puchaczom
biernik	puchacza	puchacze
narzędnik	puchaczem	puchaczami
miejscownik	puchaczu	puchaczach
wołacz	puchaczu	puchacze

przykłady:

(1.1) Wrona gdzieniegdzie kracze i puchają puchacze. (A. Mickiewicz: Lilije)

składnia:

kolokacje:

puchacz huka / pohukuje

synonimy:

(1.1) sowa

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik puchać

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) eagle owl
• bułgarski: (1.1) бухал m rodzaj męski
• duński: (1.1) stor hornugle
• esperanto: (1.1) gufo
• francuski: (1.1) hibou m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) búho m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) oehoe
• kazachski: (1.1) үкі
• niemiecki: (1.1) Uhu m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) κουκουβάγια f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) филин m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) výr
• szwedzki: (1.1) berguv
• włoski: (1.1) gufo reale m rodzaj męski

źródła: