płot

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: płót

[edytuj] płot (język polski)

wymowa: IPA: /'pwɔt/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ogrodzenie domu lub gospodarstwa; zob. zobacz też płot w Wikipedii

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza pło|t, ~tu (patrz: sekcja uwagi), ~towi, ~t, ~tem, ~cie, ~cie; lm liczba mnoga ~ty, ~tów, ~tom, ~ty, ~tami, ~tach, ~ty przykłady:

(1.1) Kargul, podejdź no do płota jako i ja podchodzę. (Sami swoi)

składnia:
kolokacje: zza ~tu, wisieć na ~cie
synonimy: (1.1) parkan
antonimy:
wyrazy pokrewne: zdrobn. zdrobniale płotek; rzecz. rzeczownik płotkarz
związki frazeologiczne: samotny jak kołek w płocie, trafić jak kulą w płot, czepiać się czegoś jak pijany płotu, przysłowia: słowo się rzekło, kobyłka u płota/płotu, pierwsze koty za płoty
etymologia:
uwagi: (1.1) dawniej D. dopełniacz lp liczba pojedyncza: płota tłumaczenia:

• angielski: (1.1) fence
• czeski: (1.1) plot m rodzaj męski
• dolnołużycki: (1.1) płot m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) płót m rodzaj męski
• hawajski: (1.1) pā
• niemiecki: (1.1) Zaun m rodzaj męski

[edytuj] płot (język dolnołużycki)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) płot

odmiana: przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: