koperta

koperta (język polski)

koperta (1.1)

wymowa:

IPA: [kɔˈpɛrta], AS: [koperta] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) płaskie opakowanie papierowe na małe arkusze papieru i drobne przedmioty; zob. zobacz też Koperta (opakowanie) w Wikipedii

(1.2) rysunek, piktogram o wyglądzie zamkniętej koperty (1.1); też poziomy znak drogowy oznaczający zakaz parkowania

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	koperta	koperty
dopełniacz	koperty	kopert
celownik	kopercie	kopertom
biernik	kopertę	koperty
narzędnik	kopertą	kopertami
miejscownik	kopercie	kopertach
wołacz	koperto	koperty

przykłady:

(1.1) Włożył list do koperty, zakleił, przykleił znaczek i wrzucił do skrzynki.

(1.2) Za zaparkowanie na kopercie dostał mandat.

składnia:

kolokacje:

(1.1) włożyć coś do koperty • otworzyć kopertę • koperta okienkowa

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik kopertówka f rodzaj żeński, kopertka, kopertowanie, kopertownica

czas. czasownik kopertować

przym. przymiotnik kopertowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) wł. włoski coperta

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) envelope
• arabski: (1.1) ظرف
• duński: (1.1) kuvert w rodzaj wspólny, konvolut w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) koverto
• fiński: (1.1) kirjekuori
• francuski: (1.1) enveloppe f rodzaj żeński
• hebrajski: (1.1) מעטפה f rodzaj żeński (ma'atafa)
• hiszpański: (1.1) sobre m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) inveloppe
• jidysz: (1.1) קאָנווערט m rodzaj męski (konwert)
• niemiecki: (1.1) Briefumschlag m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) konvolutt m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) φάκελος m rodzaj męski
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) конверт m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) kuvert n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1) busta f rodzaj żeński

źródła: