koperta
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] koperta (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) płaskie opakowanie papierowe na małe arkusze papieru i drobne przedmioty (; zob. też Koperta (opakowanie) w Wikipedii)
- (1.2) rysunek, piktogram o wyglądzie zamkniętej koperty (1.1); też poziomy znak drogowy oznaczający zakaz parkowania
odmiana: (1) lp koper|ta, ~ty, ~cie, ~tę, ~tą, ~cie, ~to; lm ~ty, ~t, ~tom, ~ty, ~tami, ~tach, ~ty przykłady:
- (1.1) Włożył list do koperty, zakleił, przykleił znaczek i wrzucił do skrzynki.
- (1.2) Za zaparkowanie na kopercie dostał mandat.
składnia:
kolokacje: (1.1) włożyć coś do koperty, otworzyć kopertę; koperta okienkowa
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) zdrobn. kopertka; czas. kopertować; przym. kopertowy
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) wł. coperta[1]
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) envelope
- duński: (1.1) kuvert w, konvolut w
- esperanto: (1.1) koverto
- francuski: (1.1) enveloppe f
- grecki: (1.1) φάκελος m
- hebrajski: (1.1) מעטפה f (ma'atafa)
- hiszpański: (1.1) sobre m
- interlingua: (1.1) inveloppe
- jidysz: (1.1) קאָנווערט m (konwert)
- niemiecki: (1.1) Briefumschlag m
- norweski (bokmål): (1.1) konvolutt m
- rosyjski: (1.1) конверт m
- włoski: (1.1) busta f
źródła:
- ↑ hasło koperta w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
