dziczyzna

dziczyzna (język polski)

danie z dziczyzny (1.1)

wymowa:

IPA: [ʥ̑iˈʧ̑ɨzna], AS: [ʒ́ičyzna], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. książkowy kulin. kulinaria mięso z ubitej zwierzyny łownej

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	dziczyzna
dopełniacz	dziczyzny
celownik	dziczyźnie
biernik	dziczyznę
narzędnik	dziczyzną
miejscownik	dziczyźnie
wołacz	dziczyzno

przykłady:

(1.1) Na obiad zjedliśmy pieczeń z dziczyzny.

składnia:

kolokacje:

(1.1) pasztet z ~y • pieczona ~a

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik dziki m.-os. rodzaj męskoosobowy, dzikość, dzik, dzicz, dzikus, dzikuska, dzikarz

czas. czasownik dziczeć

przym. przymiotnik dziki

przysł. przysłówek dziko

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) por. porównaj jelenina • sarnina

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) venison
• esperanto: (1.1) ĉasaĵo
• francuski: (1.1) venaison f rodzaj żeński, gibier m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) caza f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) κυνήγι n rodzaj nijaki (κρέας)

źródła: