dzik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: Dzik
[edytuj] dzik (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zool. gatunek ssaka z rzędu parzystokopytnych; zob. też dzik w Wikipedii
- (1.2) pot. osoba nietowarzyska
odmiana: (1.1,2) lp dzik, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
- (1.1) Nagle konający dzik podniósł się i zaatakował. (Tsunetomo Yamamoto, Hagakure)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. dziczyzna; przym. dziki; przysł. dziko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zobacz też: Indeks:Polski - Zwierzęta
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) boar, wild boar
- czeski: (1.1) divočák
- dolnołużycki: (1.1) źiwjak
- duński: (1.1) vildsvin w
- esperanto: (1.1) apro
- francuski: (1.1) sanglier m
- grecki: (1.1) αγριογούρουνο n
- hiszpański: (1.1) jabalí m
- ido: (1.1) apro
- islandzki: (1.1) villisvín n
- jidysz: (1.1) קאַבאַן (kaban) m, וואַלד־חזיר m
- niemiecki: (1.1) Wildschwein n
- norweski (bokmål): (1.1) villsvin
- portugalski: (1.1) javali
- rosyjski: (1.1) каба́н
- włoski: (1.1) cinghiale m
