dzik

dzik (język polski)

dziki (1.1)

wymowa:

IPA: [ʥ̑ik], AS: [ʒ́ik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) zool. zoologia gatunek ssaka z rzędu parzystokopytnych; zob. zobacz też dzik w Wikipedii

(1.2) pot. potocznie osoba nietowarzyska

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dzik	dziki
dopełniacz	dzika	dzików
celownik	dzikowi	dzikom
biernik	dzika	dziki
narzędnik	dzikiem	dzikami
miejscownik	dziku	dzikach
wołacz	dziku	dziki

przykłady:

(1.1) Nagle konający dzik podniósł się i zaatakował.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik dziki m.-os. rodzaj męskoosobowy, dziczyzna

przym. przymiotnik dziki

przysł. przysłówek dziko

związki frazeologiczne:

suszy mnie jak dzika po szyszkach

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) boar, wild boar
• baskijski: (1.1) basurde
• czeski: (1.1) divočák
• dolnołużycki: (1.1) źiwjak
• duński: (1.1) vildsvin w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) apro
• francuski: (1.1) sanglier m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) jabalí m rodzaj męski
• ido: (1.1) apro
• islandzki: (1.1) villisvín n rodzaj nijaki
• jidysz: (1.1) קאַבאַן (kaban) m rodzaj męski, וואַלד־חזיר m rodzaj męski
• litewski: (1.1) šernas m rodzaj męski
• łaciński: (1.1) aper m rodzaj męski/f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Wildschwein n rodzaj nijaki
• norweski (bokmål): (1.1) villsvin
• nowogrecki: (1.1) αγριογούρουνο n rodzaj nijaki
• portugalski: (1.1) javali
• rosyjski: (1.1) каба́н
• szwedzki: (1.1) vildsvin n rodzaj nijaki
• wilamowski: (1.1) wyłdy śwajn
• włoski: (1.1) cinghiale m rodzaj męski

źródła: