ufać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

ufać (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈufaʨ̑], AS[ufać]
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)

(1.1) mieć przekonanie, że ktoś nie oszuka i nie zrobi niczego złego[1]
(1.2) być przekonanym, że czyjeś słowa, informacje itp. prawdziwe[1]
(1.3) być przekonanym, że ktoś posiada jakieś umiejętności, zdolności itp. i potrafi je odpowiednio wykorzystać[1]
(1.4) mieć nadzieję lub być pewnym, że coś się stanie[1]
odmiana:
(1.1) koniugacja I
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wierzyć
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ufanie n, ufność f, dufanie n, zaufanie n
czas. dufać ndk., zaufać dk.
przym. ufny, zaufany
związki frazeologiczne:
cnocie, nie fortunie ufać należy
etymologia:
od wcześniejszego *upfać, od jeszcze wcześniejszego *upwać[2], od prasł. *upъvati[3], od *pъvati (bezpośrednio od tego st.pol. pwać)[2][3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło ufać w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 Hasło ufać w: Krystyna Długosz-Kurczabowa, Wielki słownik etymologiczno-historyczny języka polskiego, s. 678, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15258-1.
  3. 3,0 3,1 Hasło ufać w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.