sumienie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

sumienie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[sũˈmʲjɛ̇̃ɲɛ], AS[sũmʹi ̯ė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.-ni…i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wewnętrzne odczucie pozwalające rozróżniać dobro i zło
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) nie mieć sumienia
synonimy:
(1.1) daw. sumnienie; st.pol. sąmnienie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sumienność f
przym. sumienny
przysł. sumiennie
związki frazeologiczne:
wyrzut sumienia • wyrzuty sumieniamieć czyste sumieniemieć na sumieniurachunek sumieniawolność sumienia
etymologia:
st.pol. sąmnienie < czes. svědomí < kalka z łac. conscientia[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.