sumienie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

sumienie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[sũˈmʲjɛ̇̃ɲɛ], AS[sũmʹi ̯ė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. nazal. -ni… i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wewnętrzne odczucie pozwalające rozróżniać dobro i zło
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) nie mieć ~nia
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  sumienność
przym.  sumienny
związki frazeologiczne:
wyrzut sumienia • wyrzuty sumieniamieć czyste sumienierachunek sumieniawolność sumieniamieć coś na sumieniu
etymologia:
starop.  sąmnienie < czes.  svědomí < kalka z łac.  conscientia[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.